Stil… maar in beweging

Stil hier hè? Dat klopt, je hebt een tijd niks van me gehoord. Ik ga je uitleggen waarom – ook al hoef ik natuurlijk aan niemand verantwoording af te leggen. Ik ben namelijk wel degelijk in beweging. Disclaimer: lang en persoonlijk blog, leestijd ca. 15 minuten 😉

1 oktober 2014: een stralende warme nazomerdag. Ik ging dus met de hond (Saartje) naar het strand om te genieten van mijn eerste vrije dag sinds tijden. Nou ja, ik had natuurlijk wel eerder een vrije dag gehad, maar dit was er een zonder vooruitzicht, verplichtingen, deadline, of einde. Ik had het niet echt meer naar mijn zin in mijn werk, en ik kwam er niet achter waarom niet. Ik had dus alle (werkgerelateerde) projecten afgerond en me voorgenomen voorlopig even geen nieuwe aan te nemen, om even op adem te komen en inspiratie te zoeken. Tot grote tevredenheid van mijn coach, waar ik sinds een paar maanden zeer leerzame gesprekken mee had.

Begin van het einde…

Vrij, écht vrij nemen, bleek het begin van het einde. Haha! Eindelijk stond ik mezelf toe om adem te halen, rustig aan te doen, dingen op te pakken die ik leuk vond, uit te slapen, niet zoveel meer te ‘moeten’. En hoezeer ik dat nodig had, bleek wel: ik kon er niet van genieten. Ik bleek een burn-out te hebben, waar ik pas na twee maanden vechten tegen deze constatering, eindelijk begin december aan toegaf (ik heb een stigma over burn-outs, dus dan ga je daar voor jezelf niet aan toegeven natuurlijk!).

Iedereen die ik ken of ontmoet die een burn-out heeft gehad, ervaart de klachten en effecten weer anders. Maar er zijn ook overeenkomsten: je hebt nergens zin in, bent doodmoe, treurig/verdrietig/boos/depressief en je voelt je op een rare manier schuldig. Afhankelijk van je karakter schuldig naar anderen toe (nu zadel ik collega’s op met mijn werk, of nu breng ik geen inkomsten meer binnen dus zadel ik mijn gezin of partner op met financiële problemen) of schuldig naar jezelf: het al die tijd jezelf ontkend hebben, jezelf geen toestemming hebben gegeven, niet naar je lijf geluisterd hebben – maar wel naar die stomme stemmetjes in je hoofd of naar die van je manager.

Streng

Ik ben van nature een vrij opgewekt en energierijk persoon, dus ik heb altijd geweten en erop vertrouwd dat dit over zou gaan. Maar leuk is het natuurlijk niet. Een voorbeeldje: hoe moeilijk is het om jezelf ‘toestemming’ te geven even afwezig, stil, verdrietig, moe, gefrustreerd te zijn als je al die tijd juist heel streng bent geweest en steeds tegen jezelf hebt gezegd: ‘niet zeuren, even doorbijten’ en ‘als Pietje met 6 uur slaap toekan waarom ik dan niet’, of ‘ja maar dit is zo leuk/zo goed voor mijn netwerk/zo interessant voor mijn cv’? Héél moeilijk, kan ik je vertellen. Mijn grootste strijd was acceptatie, rust, en geduld te leren krijgen, vooral naar mezelf toe. Ik was zó streng voor mezelf, verbeten bijna. En ik zag het niet, ik keek niet naar mezelf. Ik zag alleen maar wat er buiten mij gebeurde, wat mij nog strenger deed optreden naar mezelf. ‘Het mag wel wat tactvoller, luister eens beter naar mensen, doe nog meer je best.’ Maar ja, dan word je door je systeem dus uitgeschakeld. En word je indirect gedwongen opeens heel veel over jezelf te leren. En nog véél meer. En jongens, wat ben ik daar dankbaar voor…!

Een zegen

Als je mij een beetje kent, snap je waarschijnlijk wel dat de enige manier om mij af te remmen is om mij met een enorme slag tegen de grond te meppen. Dat is feitelijk wat mijn systeem heeft gedaan: ‘o je wilt niet naar al mijn signalen luisteren? Nou dan schakel ik je toch helemaal uit. Opgelost. Luisteren zúl je.’ En luisteren leerde ik, met horten en stoten. Voor mij werkte de combinatie coach, yoga, leuke en sociale dingen doen, een stabiel thuis en voldoende tijd en ruimte voor alleen zijn, heel goed. Ik las boeken in het brede spectrum van persoonlijke ontwikkeling die me aangeraden werden, ik deelde mijn wisselende stemmingen via een klein groepje kennissen en vrienden op communityplatform Path waar ik met hartjes en adviezen ondersteund werd, kocht een nieuwe hippe electrische fiets (ja die bestaan!) om mee te toeren, en ging dingen doen die ik voorheen niet zo gauw zou doen. Ik slurpte al die nieuwe informatie op en genoot -dacht ik- van die kalme dagen die ik met thee op de bank doorbracht. Maar helen deed ik nog niet: ik gaf mezelf er geen toestemming voor.

Helen is een weg met grote gaten

Hoe ik dat weet? Nu, achteraf terugkijkend, denk ik dat ik de burn-out en klachten nog helemaal niet accepteerde, kon loslaten en daarin de rust vinden. Mijn oude stemmetjes* staken weer de kop op. Ik vond dat ik al snel weer aan de slag moest, want ‘je moet toch bezig blijven, bijdragen aan de maatschappij’. Jaha, want stel je voor dat je hierdoor nooit meer aan de slag gaat, en lui wordt. Dát kan natuurlijk niet! (Voel je alle oordelen en overtuigingen die hieronder zitten? Man, ik zat vól met die dingen.) Je komt je belemmerende overtuigingen keihard tegen, en je realiseert je te laat dat díe het zijn die je in de weg zitten.

Ik organiseerde met vriendinnen in een vrij kort tijdbestek *kuch* SeriousYoga (daarover later meer) omdat het Glazen Huis van 3fm in december 2014 in mijn thuisstad stond. Alsof ik mezelf daar niet al was tegengekomen (ik haalde me natuurlijk meteen weer veel te veel op mijn hals, maar o wat was het leuk!), aanvaardde ik eind januari een vrijwilligersopdracht met een vriendin samen, om de communicatie voor het Yogafestival Haarlem te doen, in het kader van reïntegratie. Ik redeneerde: vrijwillig, veilig samen met iemand anders – dus als ik om zou vallen dan was er altijd nog iemand die de opdrachtgever kon helpen- , en hee, als zelfstandig ondernemer moet je alles zelf doen, dus ook je eigen reïntegratie regelen. Het was natuurlijk weer veel te veel werk, we legden de lat weer machtig te hoog en raakten bijkans opgebrand voor het festival plaatsvond eind juni. Met als gevolg dat ik doorkreeg dat mijn energie weliswaar langzaam terugkwam, maar de zin en passie voor mijn vak en werk verder weg bleek dan ooit. Voorlopig geen vrijwilligerswerk, opdrachten etcetera, dat ook maar enigszins ruikt naar communicatie; zo nam ik me voor.  Maar daardoor ging ik wel nadenken: wat ben ik nou aan het doen? Is dit wel goed voor me? Laat ik nou anderen voor me bepalen wat ik wanneer hoe ga doen? Volg ik bijna weer klakkeloos een pad dat voor me uitgestippeld wordt? Ga ik mee in de stroom? Of bepaal ik nu zélf welke richting ik op ga?

Zwaard

Ik besloot vanaf dat moment (zo half juli) alleen nog maar dingen te doen die ik zelf leuk vond en waar ik zelf zin in had. Ik nam dit keer bewust het heft in eigen hand. Niet zonder slag of stoot, en nog steeds moet ik mezelf nog wel eens streng toespreken (‘Voor wie doe je dit nou eigenlijk? Trek je je niet teveel van anderen aan?’), maar ik geloof dat je nooit helemaal uitgestreden raakt in je leven – wat dat betreft.

Bier rondbrengen op een terras, helpen bij het opknappen van een atelier van een vriendin, koffie drinken met de buurvrouw. Ik bevraagde vrienden, familieleden en bekenden over mezelf. Ik benaderde mensen die ik bewonder omdat ze hun hart, droom of passie volgen voor een vrijblijvend, persoonlijk praatje – met goede koffie uiteraard. Over hoe ze daar zijn gekomen, wat ze daar houdt en waar ze zichzelf tegenkomen. En ik ging een training volgen om mezelf te helpen mijn passies te ontdekken, keuzes te maken en deze te durven vertalen in iets waarvan ik mijn werk kan maken. Ik ging het nou eens níet weer alleen doen. De groepsdagen in combinatie met het huiswerk in de online tool (opdrachten waarop je ook weer door de trainers of de groep feedback krijgt), het ‘voelen’ in combinatie met het nuchtere en praktisch toepasbare, maken dat deze training voor mij en op dit moment de juiste balans en resultaten oplevert. En, niet onbelangrijk: ik vind het echt leuk om daarmee bezig te zijn!

…naar een nieuw begin

En hoezee! De schim ‘wat ga ik doen qua werk’ krijgt langzaam contouren, en de contouren worden stapje voor stapje steeds duidelijker portretten. Dit is natuurlijk even een metafoor, want ik kan nu nog niet uitleggen wat ik precies te bieden heb aan potentiële opdrachtgevers. Ik ben er dus nog niet, maar ik ben nu wel dagelijks bezig met de juiste vragen. Voor dit moment, en voor mij. Want over een jaar kan alles anders zijn. Is dat erg? Nee, dat is niet erg**.

Ik ben nog in beweging , en die beweging kan nog alle kanten op gaan. Ik ga proberen, spelen, en me daar volledig weer voor inzetten – met al mijn energie, kennis, ervaring en frisse blik- als het goed voelt.

En als het niet meer goed voelt? Dan sla ik eerst wat om me heen (ik ken mezelf), maar pak ik vervolgens mijn zwaard op en ga ik verder kijken.

 

* Lees in dit kader eens ‘Ik (k)en mijn ikken‘; het gaat over die stemmetjes en welke functie die hebben, maar ook hoe je ze kunt herkennen en ermee om kunt leren gaan. Een zeer vermakelijk geschreven en goed leesbaar boekje wat mij prettige inzichten heeft gegeven.

**vrij naar Mart Smeets 😉

Hoort bij: persoonlijk -

2.466 views  |  1 reacties