Al jaren ga ik naar betaalde en gratis evenementen. Meestal omdat ze in mijn vakgebied liggen en vaak ook omdat ik dan weer eens kan bijpraten met bekenden die ik daar (weer) ontmoet. Maar na weer zo’n evenementen (er zijn echt spitsperioden in het jaar te ontdekken!) verzucht ik tijdens de borrel weer eens: ‘weer niets nieuws gehoord’. ‘Waarom ga je dan telkens weer?’ vraagt mijn gesprekspartner. Goeie vraag…

Er wordt veel aangeboden in mijn vakgebied, online communicatie. Het één ligt iets dichterbij mijn interesses dan het ander, maar als je wilt heb je elke week wel een evenement. Check alleen maar eens de agenda van blogs als Frankwatching. Hoe kies je daaruit nou die evenementen waar je wat aan hebt?

Je checkt het onderwerp, natuurlijk, en voor wie het evenement primair bedoeld is. Wie de sponsors zijn, waar het is, door wie het (mede) georganiseerd is. Maar dat alleen biedt geen garantie voor succes. Vaak valt een evenement tegen, meestal omdat het niveau niet was wat ik ervan verwachtte. Ik hoor dat ook steeds vaker om me heen.

Aan wie ligt dat?

Ligt dat aan de organisator? Vaak wel, denk ik. Om de kosten te dekken moet een zo breed mogelijk publiek worden aangesproken, met tot gevolg dat het bijvoorbeeld te specialistisch dreigt te worden voor generalisten en te generalistisch voor specialisten. Of je krijgt voor de 10e keer eenzelfde praatje van een spreker die we overal al gezien hebben. Sprekers worden niet goed geselecteerd of niet goed gebriefd. Of (en) er zijn te veel commerciële belangen.

Maar vaak ligt het ook aan de bezoeker – of de toelatingseisen, zo je wilt. Een professional zal die events bezoeken die bedoeld zijn voor nét dat niveautje dieper/hoger dan waar hij zelf is. Logisch, want zo hoopt men snel veel te leren. Maar het gevolg daarvan is, dat de sprekers veel vragen krijgen die het niveau van zo’n bijeenkomst naar beneden halen – omdat ze oude koek of open deuren zijn voor de specialisten.

En dan is er nog ‘waarom is het event georganiseerd’. Vaak als imagodingetje, is mijn ervaring. Elk zichzelf respecterend vakblad en bureau moet -vooral volgens henzelf- een evenement organiseren om serieus genomen te worden in hun vakgebied. Een sponsor draagt financieel bij om zijn of haar naam eraan te verbinden – ook weer een imagodingetje. Zelden is de reden: ‘omdat zoiets in Nederland nog niet bestaat’.

Kortom: vaak zijn de evenementen in Nederland niet kwalitatief genoeg naar mijn smaak.

Less is niet altijd more


sxsw 2013 badge

Ook dit jaar was ik bij SxSW, hét wereldwijde festival voor interactive (en film, en music, maar die heb ik overgeslagen) in Austin, Texas. 5 Dagen lang van ’s morgens 9 tot ’s middags 6 uur sprekers, panels, discussies, workshops – wel 30 tegelijk, elk uur van de dag. Er zat veel tussen in de categorie zoals ik die hierboven omschreef. Meer dan vorig jaar, naar mijn idee. Het was ook commerciëler en meer mainstream geworden – ik heb geen hele coole briljante nieuwe ideeën gezien zoals die van FedEx of de homeless hotspots vorig jaar. Maar toch kwam ik thuis met een kop vol ideeën. Waarom? Omdat je naar zoveel sessies met zoveel verschillende visies en evenzovele ideeën toegaat, dat je daar inspiratie uithaalt. Je kijkt en luistert naar allerlei mensen, uit de hele wereld, met verschillende achtergronden en belangen, vanuit je eigen perspectief. Daarmee creëer ik mijn ‘eigen’ SxSW, en die 3oo andere Nederlanders die er waren, hebben ook zo hun eigen SxSW gecreëerd.

Ik denk dat het feit dat het op SxSW allemaal zo groot en veel is, ruimte biedt voor eenieder om zijn eigen optimale evenement te beleven. Daarom ga ik met andere verhalen naar huis dan bijvoorbeeld Michiel Berger.

 

Nederland is hiervoor te klein, en helaas laat mijn budget het niet toe om meer grote internationale events als The Next Web en LeWeb bij te wonen. Ik wil niet zuur doen, ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik in de gelegenheid ben zoveel evenementen te bezoeken – en misschien is dat ook wel de reden dat ik niet meer word verrast. De andere zijde: ik kom op elk event wel een paar bekenden tegen. Gezellig natuurlijk, maar daarvoor hoef ik in principe niet naar een evenement. Toch hoop ik dit jaar weer pareltjes te gaan ontdekken in evenementenland. Uitzonderingen die mijn ongelijk bevestigen. Misschien wel op de International Social Media & PR Summit, waar ik dit jaar bij mag (en wil) zijn. Internationale sprekers; wie weet. De wereld is groter dan Nederland en wij lopen zeker niet voorop in social media.

Van pareltjes word ik blij. En van die (netwerk)borrel achteraf natuurlijk.