sxsw doodle rules

SxSW report: shut up & draw

Ik kan niet tekenen. Althans, ik kón het wel, ooit, maar dan vooral heel goed nátekenen (neenee, niet overtrekken dus).

Maar tegenwoordig kom ik niet veel verder dan een pijltje of een spreekwolkje, en het ontbreekt me aan fantasie of creativiteit.

En ik ben bang om uitgelachen te worden om mijn tekenkunsten, ik geef het toe. Terwijl ik het er roerend mee eens ben dat 1 beeld meer kan zeggen dan 1000 woorden.

Dus toen een mede-SxSW-ganger mij attendeerde op een sessie over visualisatie van informatie, ging ik braaf zitten. Met een Doodle notitieboekje op schoot.

 

sxsw doodle basics

 

Of -hoe symbolisch- een servetje.  Want de mooiste ideeën ontstaan op servetjes of op bierviltjes, toch?

Wist je trouwens dat het meest invloedrijke bekladde servetje alweer uit 1974 komt? Arthur Laffer tekende hierop in en restaurant zijn wereldberoemde Laffer-curve (de weergave van het theoretische verband tussen de belastingtarieven en de belastingontvangsten).

 

Sunni Brown, onder andere leider van The Doodle Revolution, leidde druk en soms hysterisch lachend het panel, verder bestaande uit Dan Roam en Jessica Hagy.

 

Wij krijgen te horen hoe we taal kunnen visualiseren als je geen artiest of kunstenaar bent. Want: ‘ Visual language is not the same as art.’ Een veelgemaakte denkfout volgens Sunni. We worden tegenwoordig pas geletterd genoemd als we kunnen lezen en tekst -letters- begrijpen. Dit komt overigens uit het Grieks, leer ik: daar ging het al verkeerd ;-) .

 

Mijn introductietekst van dit blog toont aan dat ik een probleem heb waar de meeste mensen last van hebben: we verwarren visuele taal met kunst; we be- of veroordelen onze eigen tekenkunsten meestal wel erg streng; en het werkt pas als je begint met je eigen gedachten te visualiseren. Het helpt niet om plaatjes van anderen te zien.

 

Tekenen is een manier van filteren, het helpt je ook om dingen te onthouden. Veel beter dan met woorden.

 

Visuals helpen je om duidelijker te articuleren wat je bedoelt. Dat blijkt ook uit diverse onderzoeken: als je iemand wil overtuigen, teken dan een plaatje wat je bedoelt. They immediately get the picture.

 

Er werd een mooi voorbeeld gegeven door Jessica Hay. Haar kind riep:  ’Mommy cannot be Santa Claus’. Op de vraag waarom niet, kon het kind geen antwoord geven. Je vraagt je af: wat gaat er om in dat koppie, welk beeld heeft dat kind waardoor ze zegt dat mama de kerstman niet kan zijn? Ze vraagt haar kind dan ook om te tekenen wat ze bedoelt. Het resultaat? Een borstbeeld van de Kerstman, met een bh.

Gelach in de zaal. Dáárom kan mama dus geen Kerstman zijn!

 

mommy as santaclaus

Ben ik nou meer gaan tekenen? (Nog) niet, ik ben en blijf een woorddenker en geen beelddenker.

Maar om mezelf meer te confronteren met het nut en de noodzaak van visualisatie en mijn onzekerheid over ‘ik kan niet tekenen’ weg te nemen, ben ik wel op de iPad met 15 man tegelijk DrawSomething (op de smartphone, tablet en nu ook op de computer) aan het doen. Een soort Pictionary op de tablet.

En ik kan je vertellen: het helpt enorm als je andere mensen woorden met een tekening ziet uitbeelden, het verbreedt ook je eigen referentiekader! Want de ander verbeeldt soms op heel andere wijze een woord dan jij zelf zou doen.

Bovendien helpt het mij om wat vaker aan mensen te visualiseren wat ik bedoel, in plaats van het altijd maar in woorden uit te leggen.

 

De eerste stap in mijn revolutie is gezet!

Hoort bij: communicatie, congres, SXSW, visualisatie - Tags: , ,

1.830 views  |  2 reacties