sxsw_longform

SxSW report: the new long form copy

En dan zit je daar op zondagmorgen om 11 uur in een hotelzaal in Austin … een krantje te lezen. Fijn om op een sterk ‘online’ congres als SxSW toch ook een oud vertrouwd beeld te zien – en de geur van drukinkt op te snuiven. Ik liet me even meeslepen voor we de sessie over ‘long form copy’ in gingen; een sessie over 140 tekens versus 14.000 woorden met Evan Ratliff van The Atavist en David Plotz van Slate.

De definitie die Evan Ratliff geeft van Long form: ‘Things that are longer than other things.’ Gegrinnik in de zaal…

 

Hij schetst kort een beetje geschiedenis over print met hele gave oude magazine-covers. En toen was daar internet, waar je eindeloos veel ruimte had om verhalen te vertellen. Maar waarvan ook al gauw bleek dat juist digitaal de verhalen korter werden, door de korte aandachtsspanne van mensen online. Ook kranten gingen daardoor kortere verhalen schrijven.
 
Maar nu is er weer een stroming die juist langere copy promoot (en wil lezen). En er wordt (goed en/of graag) voor betaald; denk aan de sterke opmars van eBooks.

 

Tegelijk zie je dat journalisten klagen dat ze langere verhalen niet meer kwijt kunnen in magazines. Schrijvers willen meer flexibiliteit dan eens per twee jaar een dik boek schrijven. Ook hier biedt de digitalisering uitkomst: eBooks kunnen ook 10.000 woorden zijn. Dat blijkt bijvoorbeeld al uit het verhaal van Ellen de Lange-Ros, dat zij recent op een bijeenkomst van Social Media Club Amsterdam deelde. 

 

Plotz weet uit eigen ervaring hoe deze ‘stroming’ werkt. Hij was bezig met een verhaal voor Slate, over de Nobel Prize-spermabank. Toen dat online bekend werd, kwamen mensen uit zichzelf bij Plotz met hun verhalen en kreeg hij veel meer verhalen dan hij voor mogelijk had gehouden. Dat resulteerde uiteindelijk in 13 verhalen in Slate – en in het boek The Genius Factory.

 

Anno 2012 moet elke journalist bij Slate verplicht x tijd per jaar aan ‘long form’ werken. En vanwege de oneindige ruimte op het web, leent online zich juist voor lange verhalen die de diepte ingaan. Ook omdat je op tablets en eReaders eindeloos kan scrollen en ‘bladeren’ vanuit je luie stoel, en zo makkelijker leest dan achter je pc. 

 

Volgens beide heren is het zo dat door als journalist veel tijd te steken in long form, mensen ook moeite doen om ‘long form copy’ tot zich te nemen. Je bereikt een gerichte doelgroep die écht geinteresseerd is in het onderwerp en betrokken is. Een verhaal van 15.000 woorden, op een onaantrekkelijke website als Slate toen nog had, bleek het best gelezen artikel van het jaar.

 

Plotz geeft wat voorbeelden van integratie van sociale/ nieuwe media met long form, zoals (powerpoint)slides, facebookberichten, video etc. Voor sommige long form geldt dat ze ook nog eens commercieel interessant zijn. Het onderscheidt je van de concurrent, je hebt een gerichte doelgroep die iets gemeenschappelijks heeft (wat weer sterker community-gevoel geeft) en je biedt adverteerders kwalitatieve content waar ze iets mee kunnen doen of zich mee kunnen identificeren.

 

Ratliff maakt even ‘reclame’ voor The Atavist.
Die publiceert volgens hem de langste long form (nonfiction): langer dan magazine artikelen, korter dan een roman. Dat bleek een gat in het aanbod; en door dat in een app te zetten en op andere manieren te experimenteren met het aanbieden van de content, kun je zo verdieping bieden op een bepaald onderwerp.
Internet en apps bieden de mogelijkheid om een video als achtergrond/historie aan te bieden (bij of naast de tekstversie), te tikken op namen of hoofdpersonen voor popups met achtergrondinfo, te switchen tussen audio en tekstversie op elke plek in het artikel waar je gebleven bent, zaken in een schema of tijdslijn te zetten etc.
Die mogelijkheden hadden we in het papieren tijdperk niet.
Maar door dit toe te voegen, biedt je de lezer eigenlijk maatwerk – hij kan zelf kiezen waarover en wanneer hij meer wil weten wanneer hij aan het lezen is. Je optimaliseert hiermee zijn leeservaring.

 

 

Kindle, Nook, iBooks; op allerlei verschillende platformen kun je The Atavist downloaden. Dat is bewust, aangezien sommige magazines bijv. alleen Kindle aanbieden en daardoor publiek die met andere devices leest, misloopt. Door de content aan te bieden op verschillende devices en platformen, worden de voordelen van elk platform maximaal gebruikt. Elk verhaal wordt aangeboden in het format dat past bij dat platform of device. Voorkom wel dat het ‘clutter’ wordt, dus biedt ook altijd een optie om het gewoon ‘kaal’ te lezen.

 

Ah, daar komen de vragen uit de zaal over het verdienmodel weer…

The Atavist biedt verhalen aan voor rond de $3 per verhaal en dit verdienmodel klopt op deze manier, volgens Ratliff. De helft van de opbrengst breng je weliswaar naar de platformen, maar zo zorg je wel dat je al je publiek bereikt en hen maximaal kan bedienen. The Atavist biedt schrijvers een bulkfee voor hun verhaal en zegt: zoek zelf maar uit hoe je dit aanpakt en wat je ermee wil en kan doen. Zo maak je schrijvers echt onderdeel van het verhaal e de content, en mede-verantwoordelijk voor het succes ervan.

Zowel Slate als The Atavist werken met pitches voor schrijvers. Het editorial team van The Atavist werkt op een vergelijkbare manier als een regulier magazine; vrij traditioneel dus. Maar de inhoud van het werk verandert wel, omdat het editorial team op zoek gaat naar de online toegevoegde waarde, de extra’s zoals de video en beeld etc. om ook de schrijvers te helpen op deze manier te leren publiceren.

Een ding wordt hieruit wel duidelijk: rijk worden we er nog steeds niet van. Maar als broodschrijver ben je dat wel gewend, toch ;-) ?

 

Een zeer leerzame sessie en ik ben ervan overtuigd dat ik de apps/verhalen van The Atavist kan aanbevelen: probeer het zelf!

 

Van 9 t/m 13 maart jl. was in Austin, Texas weer het jaarlijkse South by Southwest Interactive (#SxSW en #SxSWi) festival. Ik was er (voor het eerst) bij en keek mijn ogen uit. In een aantal blogposts laat ik jullie meegenieten van wat ik daar heb gezien, gehoord, beleefd en opgepikt (behalve het nare hardnekkige griepvirus, dat zal ik bij me houden). Alles geheel vanuit míjn perspectief uiteraard .


Hoort bij: apps, copy, crossmedia, social media, SXSW - Tags: , , ,

5.446 views  |  0 reactie