• Start
• BLOG

Op het randje van 2009 moet mij nog iets van het hart. Iets wat ik de laatste maanden heb zien gebeuren, maar niet zien verbeteren - eerder verslechteren. Dat fenomeen noemden we in het 1.0 tijdperk ‘arbeidsmarktcommunicatie‘.Dit fenomeen is niet nieuw, dat klopt. Maar het is zeker ook niet achterhaald door de komst van 2.0.

Toch lijkt het of de huidige werkgevers en wervings- en bemiddelingsbureaus vergeten waren hoe het in 2008 en daarvoor was, namelijk dat de werkzoekenden het voor het uitkiezen hadden. Dat je je als (potentiële) werkgever dus goed moet positioneren om te zorgen dat jij het juiste talent binnenhaalt. Je arbeidsvoorwaarden, bedrijfscultuur en contact moesten dik in orde zijn om die veelgevraagde talenten uit de markt aan je te binden. Want o wee als ze voor je concurrent kiezen; je bedrijfsstrategie was (is?) erop gericht om de juiste mensen binnen te halen om je bedrijf te kunnen laten groeien.

Maar de economie is veranderd; mensen zijn angstig hun baan te verliezen of hebben dit al meegemaakt; overal worden financieel de duimschroeven aangedraaid. Iedereen moet met minder meer doen. De mogelijkheden voor je werknemers reiken niet meer tot in de hemel - nu even niet tenminste. Dat is logisch. Maar wat mij verbaast, is dat er onmiddellijk ook een ommezwaai in de omgang met (potentiële) werknemers waar te nemen is. Bureaus en werkgevers gaan om met werkzoekenden alsof er geen toekomst is en bedrijven de komende 1o0 jaar het voor het uitkiezen hebben. Dat werkzoekenden in rijen voor de deur blijven staan om voor ze te mogen werken.

Blijkbaar geeft dat inzicht veel bureaus en bedrijven het idee om meteen de arrogante werkgever uit te hangen. Om gewoon niets meer te laten horen na een sollicitatie. Om zeer ervaren professionals een standaard afwijzing te sturen met als reden ‘gebrek aan ervaring’. Om een wanhopige veertiger die gewoon wat werk zoekt, ook al is het vakken vullen, honend het bureau uit te zetten. Het binden en boeien van goede werknemers lijkt niet meer serieus genomen te worden.

Wat is er gebeurd met de overtuiging dat je, ook voor de langere termijn, medewerkers aan je moet binden? Je ze dus netjes moet behandelen, hoe en wanneer dan ook, zodat je imago als werkgever geen schade oploopt? Want wie weet hoe de markt er over 4 jaar uitziet; misschien heb je die mensen wel weer heel hard nodig. En zodra de werknemers het weer voor het uitkiezen hebben, zullen ze toch eerst gaan praten met dat bedrijf wat hen ook in slechtere perioden netjes heeft behandeld. Wat wel een persoonlijke afwijsmail heeft gestuurd en die wel netjes het gesprek met je is aangegaan en verwachingen heeft gemanaged.

Dus communicatie adviseurs, voor zover jullie niet ook wegbezuingd zijn: haal je lesboeken er weer bij en overtuig je management dat goede arbeidsmarktcommunicatie ook nodig is in tijden van economische neergang!

Noot: voor de volledigheid wil ik er wel even aan toevoegen dat dit mijn visie is op wat er nu om me heen -en bij mezelf- gebeurt. Ik heb vrienden die werkzaam zijn in de werving- en selectiebranche en die klagen steen en been over de slechte houding van de moderne sollicitant. Niet op tijd komen, niet afbellen voor een afspraak, niet terugbellen, geen reden opgeven voor het toch afzien van een aangeboden baan; ik hoor het vaak. Ook dat komt natuurlijk voor. En dat zal heus ook komen door de vette jaren waarin we als werkzoekenden hebben geleefd. De werkzoekende kon het zich namelijk permitteren. Maar ook dat is over. En tegen hen zeg ik: arbeidsmarktcommunicatie is wederzijds: ook jij moet je van je positieve kant laten zien, wil je met je carrière aan de slag willen!

Noot 2: waar ik werkzoekenden en werkgevers zeg, bedoel ik ook zelfstandigen/freelancers en  opdrachtgevers. Want daarmee is het net zo treurig gesteld.