Afgelopen dinsdag zijn de danslessen weer begonnen. Al jaren krijg ik op dinsdagavond in les in Freestyle; hiphop, streetdance etcetera. Meestal weggelegd voor jonge blitse jongens en meiden, maar de lokale dansschool in Haarlem heeft ook een groep voor volwassenen. Wel zo prettig als je geen 16 meer bent. Maar afgelopen week kreeg ik de deksel weer even op de neus.
De groep bestaat voor het grootste deel uit vrouwen en dinsdag bleek dat een groot deel van de groep van vorig jaar ook dit jaar weer van de partij was. Altijd leuk. Na een paar maanden zomerstop een beetje stram en stijf, maar ik had de smaak alweer snel te pakken.
Na afloop stond ik na te praten met een paar meiden en uit hun reactie naar een mede-danser toe over haar leeftijd (ze was ‘al’ 28) maakte ik op dat ik in hun ogen antiek moest zijn. Ik voelde me opeens heel oud en buitengesloten. Ik flapte er dus uit: ‘als 28 voor jullie al oud is, hoe oud moet ik dan wel niet in jullie ogen zijn?’ Ze kijken me verdwaasd aan en vragen: ‘hoezo? Zo oud ben jij toch niet?’ Waarop mijn hart natuurlijk even een sprongetje maakte, want wie vindt het nou niet leuk om jonger geschat te worden? Toen ik mijn leeftijd bekend maakte, maakte de verdwaasde blik plaats vo0r ongeloof. Ik kon toch werkelijk geen 35 zijn? Dankbaar knikte ik, het was echt waar, en maakte er een grapje over (iets over de heilzame werking van moderne cosmetica). Ik kon niet laten toe te voegen dat het lang geleden was dat iemand mij jonger had geschat dan mijn werkelijke leeftijd. Dat zal vast alles te maken hebben met m’n danskloffie waar ze mij altijd in zien en dat ik in ‘grote-mensen’kleding toch altijd wel ongeveer op leeftijd wordt geschat. Toen ik vertelde dat ik overdag echt in nette kleding liep, werd hun verbazing nog groter. Ze konden mij zich niet voorstellen in een mantelpakje.
Opeens voelde ik een groot gat tussen mijn generatie en die eronder. Ruim 10 jaar verschil is enorm als je 20 bent. Je kijkt zo anders tegen het leven en je leeftijd aan. Ik was bijna jaloers op hun verbazing dat iemand van 35 helemaal niet oud hoeft te lijken en nog mee probeert te hupsen op zulke hippe muziek. En overdag blijkbaar zo’n ander leven leidt, wat ver van het hunne staat.
Tegelijkertijd werd mijn ego gestreeld met dit compliment, tenminste zo heb ik het maar opgevat. En pas zojuist realiseerde ik me dat kleren werkelijk de m/v maken.
Ik ga voortaan maar de hele dag mijn danskleding dragen denk ik.