Communicatie 2.0
Op Frankwatching ontstond vorige week een meer dan aardige en relevante discussie over hoe de ontwikkeling van het vakgebied communicatie zich verhoudt tot alle online ontwikkelingen. Door deze discussie ben ik aan het denken gezet, want hoewel ik me tegenwoordig richt op het online vakgebied is mijn ‘thuis’ nog altijd communicatie. En ook ik vraag me al tijden af hoe het toch kan dat zo weinig mensen in de communicatiebranche online adopteren als een fantastische mogelijkheid om hun imago te verbeteren, beter aan te sluiten bij de klant, interactie op gang te brengen, te monitoren wat er over je gezegd wordt, je medewerkers als ambassadeurs in te zetten, … en nog veel meer.
Hoe komt het dat communicatiemensen zich niet zo bemoeien met ’2.0′? Een gedachtegang.
Renata Verloop geeft in haar reactie op het artikel al een paar pijnpunten aan: kunnen communicatiemensen over de grenzen van hun vak kijken; is hun overtuigings- en besliskracht in de organisatie groot genoeg om verandering teweeg te brengen; het worstelen met de overgang van plaatje-praatje naar interactief communiceren. In welke organisatie ik me de laatste jaren ook bewoog; er was zelden een leidende rol voor communicatie weggelegd in nieuwe ontwikkelingen. Waar deze leek te bestaan, werden deze ontwikkelingen geleid door een business-case en niet door ‘inzicht in nieuwe communicatiemethodieken die kunnen bijdragen aan het succesvol zijn van ons bedrijf’.
Communicatie wordt door veel organisaties (zelfs de grote, professionele) nog steeds gezien als een tak van sport die geld kost en niet meetbaar iets oplevert. Marketing levert concreet omzet op, winst misschien wel, maar communicatie? Op zich al weer voer voor discussie, maar feit is dat veel communicatie-afdelingen nu eenmaal met deze wat ouderwetse gedachtegang te maken hebben. Daar ligt een leuke uitdaging voor communicatie-afdelingen: maak jezelf accountable. Je hebt meerwaarde, echt waar.
Communicatie staat ook vaak ver af van de business. Marketing, sales etc. wordt vaak direct betrokken bij allerlei beleid, aan communiatie vaak de schone taak dit beleid slechts te verkondigen. Daartegenover staat dat communicatie zich vaak ook niet mengt in die business; vinden communicatie-afdelingen het fijn of veilig om vanuit een ivoren torentje te werken en op afstand van de dagelijkse werkelijkheid te functioneren? Mij lijkt het voor communicatiespecialisten zoals ikzelf, nogal cruciaal om te weten hoe de organisatie werkt en zijn ‘ding’ doet, wat haar core-business is en hoe dat aangepakt wordt. Alleen zo kun je toch goed adviseren over het communiceren met je stakeholder (toch meestal een taak van de comm-afdeling)?
Mijn conclusie is dat de PR van de communicatie-afdeling slecht is. Waar bij de tandarts het gebit van de kinderen niet best is en bij de schilder ook de verf van de muren komt, lijkt het bij communicatie-afdelingen net zo te gaan: communiceren voor anderen doen ze prima, maar als het om hun eigen PR gaat valt er nog wel wat winst te behalen. Communicatoren moeten de boer op, zich mengen in de dagelijkse business, hun aandeel in de nieuwe ontwikkelingen opeisen, voorkomen dat alleen marketing met de online eer ervandoor gaat, zich ontwikkelen en bijscholen op alle mogelijkheden, externe kennis in huis halen en deze opzuigen, zich meer zichtbaar en meetbaar maken. Dikke maatjes worden met de marketeers en de decision makers en niet blijven hangen in het ontwikkelen van brochures of corporate website, woordvoering, evenementen en medewerkerstevredenheid (om het maar even platter dan plat te maken).
Kom op communicatoren, waar zijn jullie? Zijn we nu werkelijk zo lamgeslagen door onze opleiding en ons management dat we de deur niet meer uit durven, of pakken we de toegeworpen handschoen op en doen we proactief een onderbouwd voorstel naar het management voor een andere aanpak?
Hoort bij: communicatie, persoonlijk, web2.0 - Tags: communicatie, frankwatching, professionals
1.465 views | 3 reacties
Goed artikel, als mede communicatieprofessional met een sterke voorkeur voor online communicatie, ben ik het met je eens dat de PR van communicatie als vakgebied beter kan en moet. Met de komst van nieuwe online middelen, ligt er een grote uitdaging voor communicatieadviseurs (intern of aan bureaukant). Zij kunnen de dialoog met de klanten op gang brengen en gaan voeren. Hiermee voegen zij meer businessrelevantie toe, want marketing pakt de dialoog – nog niet – op.
Dank je alexis, van jou had ik niet anders verwacht
.
Ik ben het met je eens. Ook denk ik dat communicatie inderdaad vaak een kostenpost die geen meetbaar resultaat oplevertt. Of misschien soms zelfs zeer beperkt bijdraagt aan de doelstellingen. Dat heeft m.i. primair te maken met de kwaliteit van de communicatie-afdelingen en de eis die het hoger management aan de afdeling stelt. Ikzelf heb in mijn praktijk vaak meegemaakt dat de discussie over de plaats, de rol en functie van communicatie door directies niet altijd even serieus wordt genomen. Vorig jaar werd ik door een bureau ingehuurd om voor diverse internationaal opererende NGO’s nieuwe communicatieconcepten te ontwikkelen om de relatie tussen organisatie en publiek te verbeteren. Op 1 organisatie na, werden door alle directies alle communicatie 2.0 concepten bestempeld als ‘interessant maar niet voor ons’ of ‘goed, maar niet nu’. Met andere woorden. Als directies niet zelf ook achter de noodzaak en de mogelijkheden van communicatie 2.0 scharen, staat de adviseur voor een dichte deur.
De meest vorkomende reden om communicatie 2.0 buiten de deur te houden, is gelegen in het feit dat – zo is mijn ervaring – men niet werkelijk de dialoog met de omgeving aan wil gaan. Directies en Raden van Bestuur leven nog te veel in het twintgste eeuwse denken dat zij iets maken wat anderen kunnen kopen. Of, in het geval van de hierboven bedoelde NGO’s: Wij verbeteren de wereld, als jij betaald. Het resultaat is evident. Alle bedoelde organisaties hebben in het eerste half jaar hun fondsenwervingsresultaten met 35 tot 60% (!) zien teruglopen als gevolg van de economische crisis. Geen van de organisaties kan terugvallen op solide opgebouwde en waarde toevoegende relaties met de omgeving. Een (1) organisatie heeft mij opnieuw ingehuurd om alsnog met communicatie 2.0 aan de slag te gaan nu zij na een eerste pilot hebben gezien dat het wel werkt. Daarvoor heb ik wel eerst zelf een intensieve relatie met de organisatie onderhouden door regelmatig even op de koffie te gaan. En dat zul je als adviseur natuurlijk moeten blijven doen. Als je als communicatie adviseur overtuigd bent dat je toegevoegde waarde levert, dan moet je daar niet alleen PR voor voeren, maar ook marketinginspanningen voor moeten leveren. Jezelf verkopen, dus. Achter je bureau vandaan komen.