blogitta

Zo fijn kan netwerken zijn

Woensdag 17 december stond ik weer eens te borrelen, ditmaal met mede-bloggers van Frankwatching. Het is eigenlijk raar: je schrijft artikelen, reageert op andersmans posts, je mailt soms zelfs, maar je hebt de ander nog nooit gezien. Dat dacht Frank Janssen van Frankwatching ook, en nodigde zijn auteurs uit voor een fysiek samenzijn in Utrecht.De dag begon niet best: ik stond op met mijn vierde verkoudheid van dit najaar en met een hoofd vol watten en een loopneus borrelt het nu eenmaal niet erg relaxed. Omdat je nooit weet hoe laat zo’n borrel is afgelopen en omdat ik geen zin had om ‘s avonds laat met mijn verkouden hoofd terug te moeten fietsen van station naar huis, besloot ik met de auto naar Utrecht te gaan. Na de nodige verkeersfrustratie (Haarlem-Utrecht tussen 16 en 17 uur is nu eenmaal niet de handigste tijd, en A2+ afritten rond Utrecht en Utrecht zelf lijken één grote bouwput!) belandde ik eindelijk zo tegen zessen in Café Vermeulen. Natuurlijk allemaal onbekende gezichten, maar binnen 10 seconden stond ik met mede-blogger Rob Blaauboer in gesprek. En zo is het de hele avond doorgegaan.

Ik ben van nature niet een über-netwerker of zo, maar kletsen kan ik wel. En met een wijntje in de hand en gezellige mensen om je heen, netwerkt het een stuk makkelijker. Op sommige borrels of netwerkbijeenkomsten voel je de commerciële drijfveer als een grijze wolk boven het gesprek hangen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar meestal snel klaar mee ben. Ik vind het belangrijk dat een gesprek of discussie eerlijk, oprecht en open is; dus het is wat mij betreft prima als je je diensten aan mij wilt verkopen, maar zeg dat dan ook eerlijk! Op deze borrel was het echt heel anders. De aangeknoopte gesprekken waren leuk, oprecht geïnteresseerd en open. Zonder een voelbare commerciële drijfveer. Misschien omdat iedereen wel weet dat de aanwezigen wellicht ook bloggen om aan personal of commercial branding te doen, of een beetje PR. Niet erg, dat is de achtergrond van een blog zoals deze. Maar je doet (juist daardoor?) leuke ideeën op, voert interessante gesprekken, en oefent je elevator pitch nog maar eens als Lia je vraagt of je jezelf even wilt voorstellen op video voor Frankwatching. Het gaf me zo’n energie, allemaal oprecht leuke mensen, die echt geïnteresseerd in je zijn, allemaal toch hun eigen aandachtsgebied hebben maar ook een gedeelde interesse. Op de een of andere manier hing er een super-prettige en open sfeer, waarschijnlijk niet in de laatste plaats door de persoonlijke aanpak van Frank en zijn team.

Toen mijn verkoudheid in de loop van de avond genadeloos toesloeg (met de rubberen knieën en het 25 kilo zware hoofd als niet te negeren signalen), heb ik net iets te vroeg afscheid moeten nemen naar mijn zin. Ik had nog met zoveel mensen willen praten! Maar dat gaat altijd zo op borrels, is mijn ervaring. Dus na een kort onderhoud met Frank himself verliet ik het pand met in de ene arm een chocoladechampagnefles van Frankwatching (als dank voor de bijdragen aan FW neem ik aan… ) en in de andere figuurlijke arm een enorme bak met inspiratie. Toen ik in de auto naar huis reed (dan kan het opeens wel in drie kwartier…!) zat ik ondanks mijn verstopte hoofd nog steeds te stuiteren van pret.

Wat kan netwerken toch fijn zijn…!

Hoort bij: personal branding & netwerken - Tags: netwerken, persoon

250 views  |  5 reacties